Verwachtingen?!
We hebben allemaal verwachtingen, toch?
Van het leven, van onze partner, onze kinderen, onze vrienden en collega’s. Maar ook van onszelf.
We verwachten dat onze inspanningen worden gezien, dat gemaakte beloften worden nagekomen en dat anderen begrijpen wat wij nodig hebben — soms zonder dat we het uitspreken.
En precies daarin schuilt het brutale van verwachtingen: ze komen ongevraagd binnen, installeren zich in ons hoofd en gedragen zich alsof de werkelijkheid zich aan hen moet aanpassen.
Wanneer dat vervolgens niet gebeurt, zijn we teleurgesteld. Niet altijd omdat iemand iets verkeerd heeft gedaan, maar soms omdat de ander een afspraak niet is nagekomen die alleen in óns hoofd bestond.
Verwachtingen zijn op zich niet verkeerd. Ze geven richting en kunnen ons doen dromen. Maar zodra ze veranderen in stille vanzelfsprekendheden, worden ze een bron van frustratie.
Misschien moeten we ons daarom af en toe afvragen: Is dit werkelijk afgesproken? Is het mij beloofd? Of heb ik vooral gehoopt en aangenomen dat het zo zou gaan?
We hoeven onze verwachtingen niet weg te gooien. We mogen ze wel wat minder comfortabel maken: ze uitspreken, toetsen aan de werkelijkheid en voldoende ruimte laten voor wat anders loopt dan gedacht.
Want hoop laat ruimte, terwijl een verwachting soms al heeft beslist hoe het verhaal moet eindigen. En misschien begint innerlijke rust wel daar waar het leven niet langer verplicht is het scenario te volgen dat wij er vooraf voor hebben geschreven…
