VRIENDSCHAP: DE VRIJHEID OM TE BLIJVEN
Een vriend hoeft niet alles voor je te zijn om toch van onschatbare betekenis te zijn.
Bij het lezen van een artikel in De Tijd (weekendkrant) over sociologe Beate Völker moest ik onmiddellijk denken aan de eenvoudige, maar ontroerende woorden van Toon Hermans:
‘Je hebt iemand nodig, stil en oprecht…’
In zijn bekende gedicht ‘Vriend’ beschrijft Toon Hermans iemand die met je lacht, maar ook naast je blijft staan wanneer het leven pijn doet.
Beate Völker plaatst daar een belangrijke nuance bij. Het romantische ideaal van één beste vriend die er altijd is, alles begrijpt en al onze behoeften vervult, is helemaal niet de norm
En misschien hoeft dat ook niet. De ene vriend kent onze geschiedenis. Met een andere kunnen we onbedaarlijk lachen. Nog iemand luistert wanneer het moeilijk wordt of durft ons eerlijk tegen te spreken. Niet iedere vriend hoeft alles te kunnen dragen.
EEN ZELFGEKOZEN RELATIE
Familie krijgen we mee. Vriendschap ontstaat uit een vrije en wederzijdse keuze. Er bestaat geen contract en niemand is verplicht te blijven. Juist daarom betekent het zoveel wanneer iemand ervoor kiest om toch te blijven.
Vrienden geven ons het gevoel dat we gezien worden en ergens bij horen. Ze bieden steun, verzachten stress en beschermen tegen eenzaamheid. Onderzoek toont bovendien aan dat sterke sociale relaties samenhangen met een betere mentale en lichamelijke gezondheid.
Een vriend neemt onze zorgen niet altijd weg, maar kan ervoor zorgen dat we ze niet helemaal alleen hoeven te dragen.
Ook vriendschappen veranderen. Mensen verhuizen, krijgen kinderen, bouwen een loopbaan uit, worden ziek of komen in een andere levensfase terecht. Sommige vrienden lopen jarenlang naast ons. Andere vergezellen ons slechts tijdens één belangrijke periode.
Dat betekent niet noodzakelijk dat die vriendschap mislukt is. Misschien moeten we haar niet alleen beoordelen op haar duur, maar ook op wat zij in ons leven heeft betekend.
Aristoteles schreef al dat de diepste vriendschap ontstaat wanneer mensen elkaar niet alleen waarderen om wat ze van elkaar krijgen, maar elkaar het goede toewensen omwille van wie de ander is.
Vriendschap vraagt daarom tijd, aandacht en wederkerigheid. Niet noodzakelijk voortdurend contact, maar wel het vertrouwen dat afstand geen onverschilligheid hoeft te betekenen.
Misschien zeggen we te weinig tegen onze vrienden wat zij voor ons betekenen:
Ik ben blij dat jij er bent.
Dankjewel dat ik bij jou mezelf mag zijn.
De belangrijkste vraag is daarom misschien niet: “Hoeveel vrienden heb ik?” Maar wel: “Voor wie probeer ík een echte vriend te zijn wanneer het erop aankomt?”
Hier de link naar het artikel: Lees hier het artikel in De Tijd
Aan iedereen een mooie en verbonden start van de nieuwe week.
