De Mens én zijn hond
Hij begreep de diagnose niet.
Dat hoefde ook niet. Hij wist het gewoon. Zijn baasje was niet oké. De routine veranderde. Zijn stem was zwakker. De energie was weg. Dus bleef hij dichtbij. Stil. Waakzaam. En toen zijn baasje naar het ziekenhuis ging, wachtte de hond. Tot ze hem op een dag binnenlieten. Hij klom op het bed – en hij is nooit meer weggegaan.
Hij blafte niet. Jankte niet. Hij lag daar gewoon, tegen de borst gedrukt van de man van wie hij het meest hield. De dokters waren er eerst niet zeker van. Maar ze zagen het. Ze zagen hoe de hartslag van de man kalmeerde. Hoe zijn ademhaling kalmer werd. Ze zagen hoe deze hond niet zomaar een bezoeker was – hij was een genezer. Een stille aanwezigheid die deed wat geen medicijn kon.
Hij vroeg niet om snoepjes of aandacht. Hij moest gewoon blijven. Want soms is LIEFDE NIET LUIDRUCHTIG. Het is gewoon… NIET WEGGAAN. En dat was genoeg. Dat was alles.
Tekst gevonden op LinkedIn en te mooi om niet te delen … maar alle credits gaan naar de respectievelijke schrijver. Activiteit | Marcel Bak | LinkedIn
Een hond is en blijft toch iets bijzonder, nietwaar?!
Zelf heb ik een Spaanse Galgo geadopteerd via het Galgo Project. Het blijft onbegrijpelijk hoe deze gevoelige, lieve en trouwe dieren, zodra ze niet meer voldoen voor de jacht, door hun eigenaars vaak worden achtergelaten en/of mishandeld. Ik krijg er telkens tranen van in de ogen. Hoe is het toch mogelijk?
De mens als onmens – niet alleen tegenover dieren, maar vaak ook tegenover zijn medemens.
